Glavni pristup kanjonu je kod Lazareve pećine, odakle se ulazi u suvo rečno korito koje su formirale četiri reke: Lazareva, Mikulj, Demižlok i Vejska reka. Prolazak kroz samo korito moguć je isključivo u sušnim periodima godine i predstavlja tehnički zahtevnu rutu koja podrazumeva kretanje preko krupnih kamenih blokova i oborenih stabala bez uređene staze. Karakteristika kanjona su njegove okomite litice i ekstremna suženja, koja na pojedinim mestima iznose svega nekoliko metara.

Iznad samog kanjona nalaze se markirane staze koje vode do brojnih vidikovaca, od kojih su najpoznatiji Kovej na obroncima Malinika i vidikovci na Dubašničkoj ravni. Ovaj predeo je poznat po najvećoj koncentraciji speleoloških objekata u Srbiji – do sada je registrovano preko 70 pećina i jama, uključujući Lazarevu pećinu i Vernjikicu. Lokalitet je zaštićen kao spomenik prirode prve kategorije zbog prisustva reliktnih biljnih vrsta, poput srpske ramonde i krimskog bora, kao i brojnih životinja poput divokoza i surog orla.

Pristup kanjonu zahteva adekvatnu planinarsku opremu i oprez zbog velike populacije zmija otrovnica (poskoka) koje naseljavaju krečnjačke stene. Autentičnost Lazarevog kanjona ogleda se u njegovoj neukroćenoj divljini i geomagnetnim anomalijama, čineći ga jednim od poslednjih neistraženih predela u ovom delu Evrope.